Juno

Obejrzeliśmy “Juno”. Oskar za scenariusz dla debiutującej Pani Diablo Cody. Ależ imię! Wygląda też diablo, tak na marginesie. Film Jasona Reitmana, syna tego Reitmana od Schwarzenegera w ciąży i psa Beethovena.

Ale historia! Opowiedziana z lekkością, trudna decyzja 16-letniej małolaty (Ellen Page – lat 21 – świetna!) , która rozprawiczając kolegę, zachodzi w ciążę. Chce urodzić i oddać dziecko do adopcji. Znajduje nawet parę, która decyduje się na wzięcie bobasa. Juno ma macochę, która stoi za nią murem, ma też ojca, który rozmawia z nią tak, aż łza kręci Ci się  w oku, bo Twój ojciec pewnie z Tobą tak nie rozmawiał. Ale pokazane to jest tak, jakby bycie takim ojcem było najprostsze pod słońcem. Juno ma cięty język, świetną ripostę, poczucie humoru i jest “inna”, odstaje od szablonu. Używa wyszukanych słów, kocha korzenie punku i stare horrory.
Chce uszczęśliwić parę, która od 5 lat stara się o dziecko. Zaprzyjaźnia się z przyszłym tatusiem i obserwuje przyszłą mamusię.
Ten film nie skupia się na tym jak to jest być w ciąży, nie mówi o zmieniających się nastrojach, o wielkim tyłku i cyckach. Nie mówi o tym jak powstają więzi między matką, a nienarodzonym dzieckiem. Nie.

Ten film pokazuje jak to jest z miłością, oczekiwaniami, ich spełnianiem. Kiedy można mówić o szczęściu, dojrzałości i zrozumieniu. Proste staje się skomplikowane i na odwrót. Dorosły okazuje się dzieckiem i na odwrót.

Dobra muza, film bez bajerów. Wielkich scen. Można uronić właściwie nawet 1 łzę. Nie więcej. Ale milkniesz przy napisach końcowych. I myslisz sobie. Tak, Pani Diablo Cody. To jest diabelnie dobry scenariusz. Ambitnie. Nie komercha. Dobre kino bez milionów dolarów na grafików.

Zarąbiste tłumaczenie, nie wiem jakie będzie w kinie, bo obejrzałam film na nielegalu, a tłumaczenia na duży ekran mają naprawdę ogromne restrykcje. Trzeba się wyrabiać z czytaniem. Ale warto.

Polecam. Bardzo gorąco!